Onlangs was ik op een meeting alwaar ik in gesprek raakte met een NLP-coach. Toen ik hem vertelde dat ik werkende mama’s coach en retraites aanbied aan werkende moeders om de combinatie van werk en gezin werkbaar te maken, was hij oprecht verbaasd.
“Is dat een doelgroep?”
, vroeg hij mij.
Op mijn bevestigende antwoord zei hij: “Maar daar hebben ze toch zelf voor gekozen”. En hij gaf aan dit in zijn omgeving of praktijk niet tegen te komen. Wat mij overigens zeer verbaasde..
Vaak is er inderdaad sprake van een keuze, vrouwen kiezen ervoor om moederschap en werk te combineren. En toegegeven, werk en gezin combineren klinkt helemaal niet zo zwaar, maar 2 taken. De werkelijkheid is dat er continu een beroep op je wordt gedaan. Alleen al de planning rondkrijgen voor een gemiddeld gezin gedurende de week.
Broodtrommels gevuld, ballet, sport op school niet de gymtas vergeten, oh ja zwemles, naar en van school, naschoolse-opvang, vriendjes en vriendinnetjes komen spelen, slaapjes tussendoor van de allerkleinste. Wie doet wanneer de boodschappen, maakt het eten klaar, wie doet de kindjes in bad, leest voor en brengt naar bed. Knuffel zoek, het hele huis doorzoeken want zonder knuffel wordt er niet geslapen.
Zomaar een doorsnee dag..
Een aantal jaren geleden groeide mij het leven boven het hoofd.
In wanhoop vroeg ik aan de dokter:”Hoe doen al die moeders dat? Ik moet wel een slechte moeder zijn want het schijnt iedereen te lukken behalve mij.” Haar reactie was:”Dat lijkt maar zo, je moest eens weten hoeveel wanhopige moeders ik in mijn praktijk zie, die zich afvragen hoe al die andere moeders dat doen.”
Jaren later concludeer ik hetzelfde, heel veel werkende mama’s zijn moe. Ze zijn het plezier kwijtgeraakt in wat zij doen, allles voelt als een heilig moeten en ze voelen zich schuldig omdat ze niet voldoen aan hun (zelfgekozen) beeld van de perfecte moeder, partner, dochter, vriendin en werknemer.
Er lijkt een taboe op te heersen, een gevoel van schaamte en falen leeft bij deze vrouwen; ze hebben er tenslotte ook nog eens zelf voor gekozen.
Voor mij is het vanzelfsprekend en het geeft voldoening om naast mijn gezin te werken. Ik ben me alleen wel gaan realiseren dat ik het niet alleen kan, en dat het niet alleen hoeft. Anderen (ook je partner) kunnen heel goed een stuk zorg voor je kinderen dragen, dat maakt je geen slechte moeder.
Laat de hoge eisen die je aan jezelf stelt varen, het hoeft niet allemaal perfect. Oke, misschien is je huis wat rommeliger. ‘Gezellige chaos’ noem je dat. Ook je contacten met vrienden en vriendinnen kun je op andere manieren organiseren. Misschien wat minder frequent maar dat hoeft een goede vriendschap niet in de weg te staan.
Bij ons, werkende moeders van nu, ligt de schone taak om erover te praten met de vrouwen in onze omgeving. Zo heffen we het taboe op van de “super-moeder”, die toch niet bestaat en geven we elkaar de boodschap mee dat we hierin niet alleen staan.
Brigitte Kaandorp doet in 1 van haar shows een oproep aan ons allen.
“Mocht je een zwoegende moeder voorbij zien fietsen met voorop haar kindje en aan haar stuur de boodschappentassen, ruikend naar een mengsel van channel no.5 en zure melk, geef haar dan een geweldig applaus!”
Tags: combinatie, gezin, moeder, werk